Bhagat Surdas, the blind poet of the 16th century

I was listening to Soyi Rasna Jo Hari Gun Gaave by Bhagat Surdas and collected some information about this 16th-century devotional poet and singer. He lived between 1483 and 1573 BC and is said to have been blind from birth. 



Poetry and Compilations


His poems are written in Braj Bhasha, one of the two literary dialects of Hindi (the other being Awadhi). The work of Surdas mainly consists of the following three compilations: 
  • Sur Saravali, based on the festival of Holi, originally consisted of hundred verses. In this poem, he tried to create a theory of Genesis, with Lord Krishna as the Creator. 
  • Sahitya Lahiri is mainly associated with Bhakti (devotion) towards the Supreme Lord. 
  • Sur Sagar (Sur's Ocean) is considered to be the magnum opus of Surdas. The poem has been woven around the life of Lord Krishna. It originally contained 100,000 poems or songs, out of which only 8000 have survived the travails of time. Many of the poems in the book seem to be written by later poets in Sur's name who were perhaps people inspired by him. This is similar to the writings of Kabir's and Guru Nanak's followers. 
Some of his poetry can be found here: Surdas on Kavita Kosh

Birth 


According to historians Sant Surdas was born on 1478 C.E. in village Sihi, Faridabad, Haryana. However some claims that he was born at Runkta near Agra. The birth anniversary of Sant Surdas is observed as per Hindu lunar calendar and falls on Shukla Paksha, Panchami in Vaishakha month.

Guru - Vallabha Acharya


Surdas is usually regarded as having taken his inspiration from the teachings of Vallabha Acharya, whom he is supposed to have met in 1510. He is said to have become foremost among the poets the Vallabha Sampradaya designates as its Aṣṭachāp (eight seals), following the convention that each poet affixes his oral signature called chhaap at the end of each composition.

Influence on Gurbani


The following line of his poetry is included in the Guru Granth Sahib:

Chhaadd man hari bimukhan ko sa(n)g ||
O mind, do not even associate with those who have turned their backs on the Lord Hari.

Guru Arjan continued Bhagat Surdas thought and wrote the following Shabad in Raag sarang:

ੴ ਸਤਿਗੁਰ ਪ੍ਰਸਾਦਿ ॥
ੴ सतिगुर प्रसादि ॥
Ik▫oaʼnkār saṯgur parsāḏ.
One Universal Creator God. By The Grace Of The True Guru:

ਹਰਿ ਕੇ ਸੰਗ ਬਸੇ ਹਰਿ ਲੋਕ ॥
हरि के संग बसे हरि लोक ॥
Har ke sang base har lok.
The people of the Lord dwell with the Lord.

ਤਨੁ ਮਨੁ ਅਰਪਿ ਸਰਬਸੁ ਸਭੁ ਅਰਪਿਓ ਅਨਦ ਸਹਜ ਧੁਨਿ ਝੋਕ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
तनु मनु अरपि सरबसु सभु अरपिओ अनद सहज धुनि झोक ॥१॥ रहाउ ॥
Ŧan man arap sarbas sabẖ arpi▫o anaḏ sahj ḏẖun jẖok. ||1|| rahā▫o.
They dedicate their minds and bodies to Him; they dedicate everything to Him. They are intoxicated with the celestial melody of intuitive ecstasy. ||1||Pause||

ਦਰਸਨੁ ਪੇਖਿ ਭਏ ਨਿਰਬਿਖਈ ਪਾਏ ਹੈ ਸਗਲੇ ਥੋਕ ॥
दरसनु पेखि भए निरबिखई पाए है सगले थोक ॥
Ḏarsan pekẖ bẖa▫e nirbikẖa▫ī pā▫e hai sagle thok.
Gazing upon the Blessed Vision of the Lord's Darshan, they are cleansed of corruption. They obtain absolutely everything.

ਆਨ ਬਸਤੁ ਸਿਉ ਕਾਜੁ ਨ ਕਛੂਐ ਸੁੰਦਰ ਬਦਨ ਅਲੋਕ ॥੧॥
आन बसतु सिउ काजु न कछूऐ सुंदर बदन अलोक ॥१॥
Ān basaṯ si▫o kāj na kacẖẖū▫ai sunḏar baḏan alok. ||1||
They have nothing to do with anything else; they gaze on the beauteous Face of God. ||1||

ਸਿਆਮ ਸੁੰਦਰ ਤਜਿ ਆਨ ਜੁ ਚਾਹਤ ਜਿਉ ਕੁਸਟੀ ਤਨਿ ਜੋਕ ॥
सिआम सुंदर तजि आन जु चाहत जिउ कुसटी तनि जोक ॥
Si▫ām sunḏar ṯaj ān jo cẖāhaṯ ji▫o kustī ṯan jok.
But one who forsakes the elegantly beautiful Lord, and harbors desire for anything else, is like a leech on the body of a leper.

ਸੂਰਦਾਸ ਮਨੁ ਪ੍ਰਭਿ ਹਥਿ ਲੀਨੋ ਦੀਨੋ ਇਹੁ ਪਰਲੋਕ ॥੨॥੧॥੮॥
सूरदास मनु प्रभि हथि लीनो दीनो इहु परलोक ॥२॥१॥८॥
Sūrḏās man parabẖ hath līno ḏīno ih parlok. ||2||1||8||
Says Sur Daas, God has taken my mind in His Hands. He has blessed me with the world beyond. ||2||1||8||

Chhaad man Hari Bemukhan Ko Sang -


Some of the older versions of Adi Granth have the whole shabad from Bhagat Surdas.  It goes something like this: 

Chhaad Man Har Bemukhan Ko Sang
Kahaa Bhae Peepaaye Peeyaaye, Bikh Ta Tajai Bhuyang

Kaagaa Kahaa Kapoor Chugaaye, Swaan Navaayieh Gang
Khar Ko Kahaa Agar Ko Lepan, Markat Bhookan Ang

Paahan patit baan nahee bedhe, reete hoye nikhang
Soordas oye kaari kamree, chadhat na dooje rang

Very interesting research on this shabad and Bhagat Surdas can be found here: https://www.jstor.org/stable/1559536

Similar Shabad by Bhagat Kabir 


ਆਸਾ ॥
आसा ॥
Āsā.
Aasaa:

ਕਹਾ ਸੁਆਨ ਕਉ ਸਿਮ੍ਰਿਤਿ ਸੁਨਾਏ ॥
कहा सुआन कउ सिम्रिति सुनाए ॥
Kahā su▫ān ka▫o simriṯ sunā▫e.
Why bother to read the Simritees to a dog?

ਕਹਾ ਸਾਕਤ ਪਹਿ ਹਰਿ ਗੁਨ ਗਾਏ ॥੧॥
कहा साकत पहि हरि गुन गाए ॥१॥
Kahā sākaṯ pėh har gun gā▫e. ||1||
Why bother to sing the Lord's Praises to the faithless cynic? ||1||

ਰਾਮ ਰਾਮ ਰਾਮ ਰਮੇ ਰਮਿ ਰਹੀਐ ॥
राम राम राम रमे रमि रहीऐ ॥
Rām rām rām rame ram rahī▫ai.
Remain absorbed in the Lord's Name, Raam, Raam, Raam.

ਸਾਕਤ ਸਿਉ ਭੂਲਿ ਨਹੀ ਕਹੀਐ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥
साकत सिउ भूलि नही कहीऐ ॥१॥ रहाउ ॥
Sākaṯ si▫o bẖūl nahī kahī▫ai. ||1|| rahā▫o.
Do not bother to speak of it to the faithless cynic, even by mistake. ||1||Pause||

ਕਊਆ ਕਹਾ ਕਪੂਰ ਚਰਾਏ ॥
कऊआ कहा कपूर चराए ॥
Ka▫ū▫ā kahā kapūr cẖarā▫e.
Why offer camphor to a crow?

ਕਹ ਬਿਸੀਅਰ ਕਉ ਦੂਧੁ ਪੀਆਏ ॥੨॥
कह बिसीअर कउ दूधु पीआए ॥२॥
Kah bisī▫ar ka▫o ḏūḏẖ pī▫ā▫e. ||2||
Why give the snake milk to drink? ||2||

ਸਤਸੰਗਤਿ ਮਿਲਿ ਬਿਬੇਕ ਬੁਧਿ ਹੋਈ ॥
सतसंगति मिलि बिबेक बुधि होई ॥
Saṯsangaṯ mil bibek buḏẖ ho▫ī.
Joining the Sat Sangat, the True Congregation, discriminating understanding is attained.

ਪਾਰਸੁ ਪਰਸਿ ਲੋਹਾ ਕੰਚਨੁ ਸੋਈ ॥੩॥
पारसु परसि लोहा कंचनु सोई ॥३॥
Pāras paras lohā kancẖan so▫ī. ||3||
That iron which touches the Philosopher's Stone becomes gold. ||3||

ਸਾਕਤੁ ਸੁਆਨੁ ਸਭੁ ਕਰੇ ਕਰਾਇਆ ॥
साकतु सुआनु सभु करे कराइआ ॥
Sākaṯ su▫ān sabẖ kare karā▫i▫ā.
The dog, the faithless cynic, does everything as the Lord causes him to do.

ਜੋ ਧੁਰਿ ਲਿਖਿਆ ਸੁ ਕਰਮ ਕਮਾਇਆ ॥੪॥
जो धुरि लिखिआ सु करम कमाइआ ॥४॥
Jo ḏẖur likẖi▫ā so karam kamā▫i▫ā. ||4||
He does the deeds pre-ordained from the very beginning. ||4||

ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਲੈ ਲੈ ਨੀਮੁ ਸਿੰਚਾਈ ॥
अम्रितु लै लै नीमु सिंचाई ॥
Amriṯ lai lai nīm sincẖā▫ī.
If you take Ambrosial Nectar and irrigate the neem tree with it,

ਕਹਤ ਕਬੀਰ ਉਆ ਕੋ ਸਹਜੁ ਨ ਜਾਈ ॥੫॥੭॥੨੦॥
कहत कबीर उआ को सहजु न जाई ॥५॥७॥२०॥
Kahaṯ Kabīr u▫ā ko sahj na jā▫ī. ||5||7||20||
still, says Kabeer, its natural qualities are not changed. ||5||7||20||

Punjabi

ਆਸਾ ॥ ਕਹਾ ਸੁਆਨ ਕਉ ਸਿਮ੍ਰਿਤਿ ਸੁਨਾਏ ॥ ਕਹਾ ਸਾਕਤ ਪਹਿ ਹਰਿ ਗੁਨ ਗਾਏ ॥੧॥ ਰਾਮ ਰਾਮ ਰਾਮ ਰਮੇ ਰਮਿ ਰਹੀਐ ॥ ਸਾਕਤ ਸਿਉ ਭੂਲਿ ਨਹੀ ਕਹੀਐ ॥੧॥ ਰਹਾਉ ॥ ਕਊਆ ਕਹਾ ਕਪੂਰ ਚਰਾਏ ॥ ਕਹ ਬਿਸੀਅਰ ਕਉ ਦੂਧੁ ਪੀਆਏ ॥੨॥ ਸਤਸੰਗਤਿ ਮਿਲਿ ਬਿਬੇਕ ਬੁਧਿ ਹੋਈ ॥ ਪਾਰਸੁ ਪਰਸਿ ਲੋਹਾ ਕੰਚਨੁ ਸੋਈ ॥੩॥ ਸਾਕਤੁ ਸੁਆਨੁ ਸਭੁ ਕਰੇ ਕਰਾਇਆ ॥ ਜੋ ਧੁਰਿ ਲਿਖਿਆ ਸੁ ਕਰਮ ਕਮਾਇਆ ॥੪॥ ਅੰਮ੍ਰਿਤੁ ਲੈ ਲੈ ਨੀਮੁ ਸਿੰਚਾਈ ॥ ਕਹਤ ਕਬੀਰ ਉਆ ਕੋ ਸਹਜੁ ਨ ਜਾਈ ॥੫॥੭॥੨੦॥ {ਪੰਨਾ 481}

ਪਦ ਅਰਥ: ਕਹਾ = ਕੀਹ ਲਾਭ? ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸੁਆਨ = ਕੁੱਤਾ। ਸਾਕਤ = ਰੱਬ ਤੋਂ ਟੁੱਟਾ ਹੋਇਆ ਜੀਵ। ਪਹਿ = ਪਾਸ, ਕੋਲ।1।

ਰਮੇ ਰਮਿ ਰਹੀਐ = ਸਦਾ ਸਿਮਰਦੇ ਰਹੀਏ। ਭੂਲਿ = ਭੁੱਲ ਕੇ, ਕਦੇ ਭੀ। ਕਹੀਐ = ਸਿਮਰਨ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਰੀਏ।1। ਰਹਾਉ।

ਕਪੂਰ = ਮੁਸ਼ਕ-ਕਾਫ਼ੂਰ। ਚਰਾਏ = ਖੁਆਇਆਂ। ਕਹ = ਕੀਹ ਲਾਭ? ਬਿਸੀਅਰ = ਸੱਪ।2।

ਬਿਬੇਕ ਬੁਧਿ = ਚੰਗਾ-ਮੰਦਾ ਪਰਖਣ ਦੀ ਅਕਲ। ਪਰਸਿ = ਛੋਹ ਕੇ। ਕੰਚਨੁ = ਸੋਨਾ। ਸੋਈ = ਉਹੀ ਲੋਹਾ।3।

ਧੁਰਿ = ਧੁਰ ਤੋਂ, ਮੁੱਢ ਤੋਂ, ਜੀਵ ਦੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ।4।

ਨੀਮੁ = ਨਿੰਮ ਦਾ ਬੂਟਾ। ਸਿੰਚਾਈ = ਪਾਣੀ ਦੇਈਏ। ਉਆ ਕੋ = ਉਸ ਨਿੰਮ ਦੇ ਬੂਟੇ ਦਾ। ਸਹਜੁ = ਜਮਾਂਦਰੂ ਸੁਭਾਉ।5।

ਅਰਥ: (ਜਿਵੇਂ) ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਸਿੰਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਸੁਣਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਿਵੇਂ ਸਾਕਤ ਦੇ ਕੋਲ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਗੁਣ ਗਾਵਿਆਂ ਸਾਕਤ ਉੱਤੇ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ।1।

(ਹੇ ਭਾਈ! ਆਪ ਹੀ) ਸਦਾ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਭੀ ਕਿਸੇ ਸਾਕਤ ਨੂੰ ਸਿਮਰਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।1। ਰਹਾਉ।

ਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕ-ਕਾਫ਼ੂਰ ਖੁਆਉਣ ਤੋਂ ਕੋਈ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲਦਾ (ਕਿਉਂਕਿ ਕਾਂ ਦੀ ਗੰਦ ਖਾਣ ਦੀ ਆਦਤ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ) ਸੱਪ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣ ਨਾਲ ਭੀ ਕੋਈ ਫ਼ਾਇਦਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ (ਉਹ ਡੰਗ ਮਾਰਨੋਂ ਫਿਰ ਭੀ ਨਹੀਂ ਟਲੇਗਾ)।2।

ਇਹ ਚੰਗੇ-ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਕਲ ਸਾਧ-ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਬੈਠਿਆਂ ਹੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਰਸ ਨੂੰ ਛੋਹ ਕੇ ਉਹ ਲੋਹਾ ਭੀ ਸੋਨਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।3।

ਕੁੱਤਾ ਤੇ ਸਾਕਤ ਜੋ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਿਛਲੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ-ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਕੁਝ ਮੁੱਢ ਤੋਂ ਇਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ (ਭਾਵ, ਜੋ ਸੰਸਕਾਰ ਇਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਬਣ ਚੁਕੇ ਹਨ) ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਹੁਣ ਕਰੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।4।

ਕਬੀਰ ਆਖਦਾ ਹੈ– ਜੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ (ਭਾਵ, ਮਿਠਾਸ ਵਾਲਾ ਜਲ) ਲੈ ਕੇ ਨਿੰਮ ਦੇ ਬੂਟੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਸਿੰਜਦੇ ਰਹੀਏ, ਤਾਂ ਭੀ ਉਸ ਬੂਟੇ ਦਾ ਜਮਾਂਦਰੂ (ਕੁੜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ) ਸੁਭਾਉ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।5।7। 20।

ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਭਾਵ = ਹਰੇਕ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਛਲੇ ਕੀਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਲੀਹਾਂ ਵਿਚ ਤੁਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸੋ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ ਸਿੱਖਿਆ ਕੋਈ ਕਾਟ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਪਰ, ਜੇ ਵਿਕਾਰੀ ਬੰਦਾ ਕਿਸੇ ਸਬੱਬ ਸਾਧ-ਸੰਗਤ ਵਿਚ ਆ ਜਾਏ, ਉੱਥੇ ਸਹਿਜੇ ਸਹਿਜੇ ਨਵੀਂ ਘਸਰ ਲੱਗਣ ਨਾਲ ਪੁਰਾਣੇ ਮੰਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਮਿਟਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਆਖ਼ਰ ਮਨੁੱਖ ਸੁੱਧ ਸੋਨਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 20।

0 Comments